Amstaf

Wychudzony mój bliźni, pokryty skołtunioną sierścią, miotał się na krótkim, najwyżej metrowym łańcuchu wokół skleconej byle jak budy. Drut wrzynał mu się w szyję. Wokół budy na długość łańcucha jego łapy wydeptały fosę. Granicę, której nigdy nie dane mu było przekroczyć. Pies rwał się, skakał, szczekał, wył w moją stronę – sytego przechodnia na swobodzie – i każdy, kto widział te szaleńcze skoki i słyszał dziki głos, mógł sądzić, że poczerniała tabliczka z napisem „Zły pies” mówi prawdę. Że uwiązano go tutaj na krótko, że traktuje się go surowo, bo to złoczyńca, urodzony morderca, którym miotają najgorsze instynkty i który czyha tylko, aby wtopić swoje kły w moje gardło albo przynajmniej w łydkę mojego pana. Tylko ja wiedziałem, że ten skowyt to tanie podręczniki błaganie o kontakt, o możliwość otarcia się, że to wycie to wycie o miłość. Tylko ja rozumiałem, że nie sam łańcuch, nie druciana obroża są najgorszą torturą, ale izolacja od świata, od innych stworzeń, od psów i od ludzi.

Maciej Rybiński