Amstaf
2011-11-11 01:36:04
Choroby skórne należą do najczęstszych problemów zdrowotnych naszych pupili. Przyczyny mogą być różnorodne, a leczenie bywa długie i skomplikowaneRogowacenie ciemne (acantosis nigricans)Schorzenie o nie wyjaśnionej jednoznacznie przyczynie. U młodych zwierząt pojawiają się pojedyncze, niekiedy ciemno-brunatne plamy w okolicach pach. Z biegiem czasu plamy te łączą się w jedną całość. Naskórek staje się gruby, dochodzi do przerostu skóry, pojawia się łojotok. W zaawansowanym stadium choroby zostaje zajęta cała przednioprzyśrodkowa strona klatki piersiowej, brzuch, dół szyi, niekiedy nawet guzy piętowe.
Hypotyreosis (niedoczynność tarczycy)
Pierwotna forma schorzenia wynika z zaburzeń związanych z samą tarczycą lub drastycznych niedoborów jodu w diecie zwierzęcia. Choroba może być również wywołana zanikiem utkania tarczycy, jej nowotworami lub stanami zapalnymi. Wtórna forma to zaburzenia przysadkowego TSH różnego tła. Objawami tego schorzenia jest ciągła skłonność do tycia, choć zwierzę dostaje mało jedzenia. Często występuje zanik popędu płciowego i nadwrażliwość na zimno. Okrywa włosowa staje się delikatna, włosy cienkie, a skóra sucha i szorstka. Zwierzę cierpi na zaparcia. Może mieć również częste zapalenia jamy ustnej. Pojawiają się miejsca przypominające swoim wyglądem łysiny.
Hypoandrogenismus (zespół feminizujący samców)
Schorzenie to może być wywoływane np.: niedoczynnością jąder różnego tła (np.: guz komórek Sertoliego). Dochodzi wówczas do nadprodukcji estrogenów i samiec zewnętrznie upodabnia się do samicy. Występują zmiany skórne okolic krocza, bocznej powierzchni brzucha i okolic narządów płciowych. Pojawiają się ubytki włosa wraz z nadmierną pigmentacją (czasami wręcz przebarwieniami skóry). Skóra staje się gruba i nadmiernie się łuszczy. Niekiedy pojawiają się liszaje, łojotok a także nadmierne odkładanie się woszczyny w zewnętrznym przewodzie słuchowym.
Dysfunkcja jajnikowa
Samice mają amulety częste zaburzenia cyklu płciowego, ciąże urojone a nawet cysty jajnikowe. Choroba objawia się łysinami okolicy krocza i tyłu zwierzęcia w rejonie nasady ogona. Pojawia się hyperkeratoza, liszaje i modzele na guzach piętowych. Okolica sutków i sromu jest czasem dotknięta łojotokiem.
Tzw. Zespół Cuschinga
Schorzenie wywołane jest nadczynnością kory nadnerczy i związaną z nią nadprodukcją kortyzonu. Choroba objawia się plackowatymi wyłysieniami na tułowiu. Włosy mają suchą strukturę i łatwo wypadają. Skóra zwierzęcia jest cienka, delikatna, wręcz papierowa, do tego stopnia, iż widoczne są przez nią naczynia krwionośne. Chore zwierzę ma duży brzuch i chude nogi, jest ospałe i bardzo szybko się męczy.
Grzybice
Objawy grzybicy to zwykle okrągłe lub owalne łuszczące się ogniska bez włosa. Na zmienionych chorobowo miejscach występują zaczerwienienia, często z drobnymi pęcherzykami wypełnionymi surowiczym płynem, które pękają i zasychają w strupy. Takie zmiany można szczególnie łatwo zaobserwować u zwierząt krótkowłosych. Na grzybicze choroby skóry zapadają szczególnie zwierzęta młode, ale i bardzo stare, zestresowane, źle żywione, trzymane w złych warunkach hodowlanych, posiadające niedobory witaminowe. Grzybicę może również wywołać długotrwałe podawanie środków przeciwzapalnych (kortykosteroidów).
Gronkowce
Gronkowcowe zapalenie skóry u psów cechuje zapalenie mieszków włosowych. Najczęściej występuje w okolicach kończyn, napletka, ud i brzucha. Początkowo pojawiają się na skórze włochate grudki, które zmieniają się następnie w krostki i w końcu w strupy. Na miejscu strupów pojawia się blizna i związana z tym łysina. Gronkowce stanowią chyba największy problem w całej gamie schorzeń dermatologicznych psów. Niektóre postaci choroby mogą być uporczywe i trwać latami.
Aby leczenie było skuteczne niezbędne jest wykonanie wymazu z miejsc chorobowo zmienionych i posiewu bakteriologicznego wraz z antybiogramem. Dopiero w oparciu o uzyskane wyniki można podjąć działania terapeutyczne. Podajemy antybiotyk, pamiętając, że w chorobach dermatologicznych należy go stosować odpowiednio długo, nawet przez kilka tygodni. Najlepiej jeśli leczenie prowadzone jest w sposób „skojarzony” tj. ogólnie (zastrzyki, tabletki) i miejscowo (maści, kremy antybiotykowe, aerozole). W przypadku wyhodowania gronkowca radzę zdecydować się na wykonanie autoszczepionki (po przeprowadzeniu kuracji antybiotykowej należy podać serię zastrzyków - z reguły 10). W zasadzie tylko tak przeprowadzona kuracja daje oczekiwane rezultaty. Warto podkreślić jednak, że gronkowcowe choroby skóry mają tendencje do nawrotów i to niekiedy w krótkim czasie. Z tego względu w początkowym okresie leczenia powinno dobierać się „lżejsze” antybiotyki, by przez powstanie tzw. „odporności krzyżowej” nie zamykać sobie drogi do dalszych działań terapeutycznych.
Reasumując:
- Należy wprowadzić zwierzęciu hypoalergiczną dietę.
- Wykonać badania bakteriologiczne.
- Przeprowadzić skojarzone leczenie antybiotykami.
- Leczyć autoszczepionką.
- W przypadku psa o obniżonej odporności (świadczą o tym np.
mieszane zakażenia skóry) podać preparaty immunostymulujące.
- Jako leczenie wspomagające konieczne jest podawanie preparatów mineralno-witaminowych, ze szczególnym uwzględnieniem preparatów przeznaczonych do użytku w schorzeniach dermatologicznych. Nie wolno także zapominać o uzupełnieniu nienasyconych kwasów tłuszczowych omega 3 i 6.
Źródło: http://www.psy.pl/archiwum-miesiecznika/art728,piekna-skora-piekny-pies.html
Piękna skóra, piękny pies
Choroby skórne należą do najczęstszych problemów zdrowotnych naszych pupili. Przyczyny mogą być różnorodne, a leczenie bywa długie i skomplikowaneRogowacenie ciemne (acantosis nigricans)Schorzenie o nie wyjaśnionej jednoznacznie przyczynie. U młodych zwierząt pojawiają się pojedyncze, niekiedy ciemno-brunatne plamy w okolicach pach. Z biegiem czasu plamy te łączą się w jedną całość. Naskórek staje się gruby, dochodzi do przerostu skóry, pojawia się łojotok. W zaawansowanym stadium choroby zostaje zajęta cała przednioprzyśrodkowa strona klatki piersiowej, brzuch, dół szyi, niekiedy nawet guzy piętowe.Hypotyreosis (niedoczynność tarczycy)
Pierwotna forma schorzenia wynika z zaburzeń związanych z samą tarczycą lub drastycznych niedoborów jodu w diecie zwierzęcia. Choroba może być również wywołana zanikiem utkania tarczycy, jej nowotworami lub stanami zapalnymi. Wtórna forma to zaburzenia przysadkowego TSH różnego tła. Objawami tego schorzenia jest ciągła skłonność do tycia, choć zwierzę dostaje mało jedzenia. Często występuje zanik popędu płciowego i nadwrażliwość na zimno. Okrywa włosowa staje się delikatna, włosy cienkie, a skóra sucha i szorstka. Zwierzę cierpi na zaparcia. Może mieć również częste zapalenia jamy ustnej. Pojawiają się miejsca przypominające swoim wyglądem łysiny.
Hypoandrogenismus (zespół feminizujący samców)
Schorzenie to może być wywoływane np.: niedoczynnością jąder różnego tła (np.: guz komórek Sertoliego). Dochodzi wówczas do nadprodukcji estrogenów i samiec zewnętrznie upodabnia się do samicy. Występują zmiany skórne okolic krocza, bocznej powierzchni brzucha i okolic narządów płciowych. Pojawiają się ubytki włosa wraz z nadmierną pigmentacją (czasami wręcz przebarwieniami skóry). Skóra staje się gruba i nadmiernie się łuszczy. Niekiedy pojawiają się liszaje, łojotok a także nadmierne odkładanie się woszczyny w zewnętrznym przewodzie słuchowym.
Dysfunkcja jajnikowa
Samice mają amulety częste zaburzenia cyklu płciowego, ciąże urojone a nawet cysty jajnikowe. Choroba objawia się łysinami okolicy krocza i tyłu zwierzęcia w rejonie nasady ogona. Pojawia się hyperkeratoza, liszaje i modzele na guzach piętowych. Okolica sutków i sromu jest czasem dotknięta łojotokiem.
Tzw. Zespół Cuschinga
Schorzenie wywołane jest nadczynnością kory nadnerczy i związaną z nią nadprodukcją kortyzonu. Choroba objawia się plackowatymi wyłysieniami na tułowiu. Włosy mają suchą strukturę i łatwo wypadają. Skóra zwierzęcia jest cienka, delikatna, wręcz papierowa, do tego stopnia, iż widoczne są przez nią naczynia krwionośne. Chore zwierzę ma duży brzuch i chude nogi, jest ospałe i bardzo szybko się męczy.
Grzybice
Objawy grzybicy to zwykle okrągłe lub owalne łuszczące się ogniska bez włosa. Na zmienionych chorobowo miejscach występują zaczerwienienia, często z drobnymi pęcherzykami wypełnionymi surowiczym płynem, które pękają i zasychają w strupy. Takie zmiany można szczególnie łatwo zaobserwować u zwierząt krótkowłosych. Na grzybicze choroby skóry zapadają szczególnie zwierzęta młode, ale i bardzo stare, zestresowane, źle żywione, trzymane w złych warunkach hodowlanych, posiadające niedobory witaminowe. Grzybicę może również wywołać długotrwałe podawanie środków przeciwzapalnych (kortykosteroidów).
Gronkowce
Gronkowcowe zapalenie skóry u psów cechuje zapalenie mieszków włosowych. Najczęściej występuje w okolicach kończyn, napletka, ud i brzucha. Początkowo pojawiają się na skórze włochate grudki, które zmieniają się następnie w krostki i w końcu w strupy. Na miejscu strupów pojawia się blizna i związana z tym łysina. Gronkowce stanowią chyba największy problem w całej gamie schorzeń dermatologicznych psów. Niektóre postaci choroby mogą być uporczywe i trwać latami.
Aby leczenie było skuteczne niezbędne jest wykonanie wymazu z miejsc chorobowo zmienionych i posiewu bakteriologicznego wraz z antybiogramem. Dopiero w oparciu o uzyskane wyniki można podjąć działania terapeutyczne. Podajemy antybiotyk, pamiętając, że w chorobach dermatologicznych należy go stosować odpowiednio długo, nawet przez kilka tygodni. Najlepiej jeśli leczenie prowadzone jest w sposób „skojarzony” tj. ogólnie (zastrzyki, tabletki) i miejscowo (maści, kremy antybiotykowe, aerozole). W przypadku wyhodowania gronkowca radzę zdecydować się na wykonanie autoszczepionki (po przeprowadzeniu kuracji antybiotykowej należy podać serię zastrzyków - z reguły 10). W zasadzie tylko tak przeprowadzona kuracja daje oczekiwane rezultaty. Warto podkreślić jednak, że gronkowcowe choroby skóry mają tendencje do nawrotów i to niekiedy w krótkim czasie. Z tego względu w początkowym okresie leczenia powinno dobierać się „lżejsze” antybiotyki, by przez powstanie tzw. „odporności krzyżowej” nie zamykać sobie drogi do dalszych działań terapeutycznych.
Reasumując:
- Należy wprowadzić zwierzęciu hypoalergiczną dietę.
- Wykonać badania bakteriologiczne.
- Przeprowadzić skojarzone leczenie antybiotykami.
- Leczyć autoszczepionką.
- W przypadku psa o obniżonej odporności (świadczą o tym np.
mieszane zakażenia skóry) podać preparaty immunostymulujące.
- Jako leczenie wspomagające konieczne jest podawanie preparatów mineralno-witaminowych, ze szczególnym uwzględnieniem preparatów przeznaczonych do użytku w schorzeniach dermatologicznych. Nie wolno także zapominać o uzupełnieniu nienasyconych kwasów tłuszczowych omega 3 i 6.
Źródło: http://www.psy.pl/archiwum-miesiecznika/art728,piekna-skora-piekny-pies.html
Kanały rss
Ostatnie Posty
-
Saarlooswolfhond
-
Springer spaniel angielski
-
Prawa psów
Chętnie sprzątałabym po psie, gdyby nie br... -
Zrób to sam
wróżenie z kart Prezent zrobiony przez cie... -
Ręce, które uleczą psa
Masowanie psa to nie fanaberia ani szarlat...
Najczęściej komentowane
-
Obozy harców
Czeka cię kolejny weekend na spacerach w z... -
Kolorowe choroby
Psy i koty - podobnie jak my - chorują zar... -
Ulgi za przygarnięcie
-
Laura hobby - weterynarz w zoo
Zastanawiałeś się kiedyś czy dałbyś rade w... -
Zakaz wprowadzania psów
Gorzów Wielkopolski. Mieszkańcy miasta i a...
Komentarzy: 5
Znaleźć idealnego psa nie jest trudno Trzeba tylko wiedzieć jak i gdzie szukać
Jak oduczyć psa szczekania na gości?Przede wszystkim goście nie powinni w żaden sposób okazywać psu zainteresowania: głaskać go ani nawet patrzeć mu w oczy My natomiast weźmy go na smycz - dzięki niej będziemy mogli skarcić psa szarpnięciem, gdy tylko zacznie szczekać
Nawet najlepszy pies nie wygra zawodów, jeśli przewodnik nowicjusz zapomniał o własnym treningu Jak zatem szkolić
Sporty zaprzęgowe kojarzą ci się z Alaską? Słusznie, bo to stamtąd pochodzą - ale da się je uprawiać także w Polsce! Może dzięki naszym radom spróbujesz i ty?Psie zaprzęgi to sport, jakich dziś już niewiele Bo choć rozgrywane są mistrzostwa świata, a działacze marzą nawet o włączeniu go do programu igrzysk olimpijskich, to wciąż pozostaje domeną amatorów i zapaleńców - jest dla nich przede wszystkim sposobem na aktywny wypoczynek z psami
Czat z Izabelą Działak, dyrektorką schroniska dla bezdomnych zwierząt w Celestynowie, prezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Opieki nad ZwierzętamiLudzie oddają do schroniska tylko dorosłe psy czy także szczenięta?Przeważnie właśnie szczenięta i nagminnie dorosłe psy po zmarłych rodzicach Psy oddają często także pary, które się rozwodzą